"Το κάλεσμα του Εραστή"

Που είσαι αγαπημένη; Μήπως σ' εκείνο το μικρό

παράδεισο, να ποτίζεις τα λουλούδια που σε κοιτάνε

όπως τα βρέφη το στήθος της μάνας;

Ή μήπως στο δωμάτιό σου, όπου ο βωμός

της αρετής στήθηκε προς τιμή σου

και που σ' αυτόν προσφέρεις θυσία την ψυχή και την

καρδιά μου;

Ή ανάμεσα στα βιβλία, γυρεύοντας ανθρώπινη γνώση

ενώ είσαι γεμάτη ουράνια σοφία;

Ω συντρόφισσα της ψυχής μου, που είσαι;

Προσεύχεσαι στο ναό; Ή καλείς τη Φύση στο λιβάδι,

λιμάνι των ονείρων σου;

Είσαι στις καλύβες των φτωχών, παρηγορώντας

τους πονεμένους με τη γλύκα της ψυχής σου

και γεμίζοντας τα χέρια τους με τη γενναιοδωρία σου;

Είσαι το πνεύμα του Θεού παντού.

Είσαι δυνατότερη απ' τους αιώνες.

Θυμάσαι τη μέρα που συναντηθήκαμε, όταν

μας τύλιγε το φωτοστέφανο του πνεύματός σου;

Και πλανούνταν γύρω μας οι Άγγελοι του Έρωτα

δοξολογώντας τις πράξεις της ψυχής;

Θυμάσαι τα μονοπάτια και τα δάση που περπατούσαμε

μ' ενωμένα τα χέρια, σφιχταγκαλιασμένοι

σα να κρυβόμαστε μέσα στους ίδιους μας τους εαυτούς;

Θυμάσαι την ώρα που σ' αποχαιρέτησα

και το αγνό φιλί σου πάνω στα χείλη μου;

Εκείνο το φιλί που με δίδαξε ότι η ένωση

χειλιών ερωτευμένων

φανερώνει ουράνια μυστικά ανέκφραστα απ' τη

γλώσσα.

Ήταν η εισαγωγή σ' ένα μακρόσυρτο στεναγμό

σαν την ανάσα του Παντοδύναμου που έκανε άνθρωπο

το χώμα.

Εκείνος ο στεναγμός μ' οδήγησε στον πνευματικό

κόσμο

δείχνοντάς μου τη δόξα της ψυχής μου.

Kahlil Gibran (1883-1993)

...Στριπτήζ...

Το ραντεβού κλείστηκε για το απογευμα την ίδια ωρα ,στο ίδιο μέρος ,"την ερωτική φωλιά" τους όπως συνήθιζε να λέει ο Στέφανος..
Το σκεφτόταν και μια ανατριχίλα διαπέρασε το κορμί της..
Στη σκέψη του και μόνο άναβε....
Τα χέρια του να χαιδεύουν το κορμί της ,τα χείλη του στο λαιμό της και το στήθος  ενας βαθύς αναστεναγμός βγήκε απο το στόμα της..
Και αυτή όμως δεν πήγαινε πίσω ,είχε τον τρόπο της ,του άρεσε ο έρωτάς της το κρεββάτι της δεν το ξεχνάς  εύκολα, και αυτο της άρεσε σκέφτηκε χαμογελώντας πονηρά.
Ο Στέφανος δεν ηταν εύκολος άντρας ,έπρεπε να ξέρει κάποια πως να του κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον.
Και εκεινη ήξερε ,και τα εφάρμοζε πάνω του.
Σήμερα θα έκανε κάτι διαφορετικό , ναι θα του έκανε  .."στριπτήζ" δεν είναι άσχημη ιδέα ,πολύ καλή μάλιστα , και αμέσως άρχιζε να την σχεδιάζει στο μυαλό της...
Πήγε να χτυπήσει το κουδούνι ,και του φάνηκε παράξενο αλλά η πόρτα ήταν μισάνοιχτη..
"Ελα μέσα"του " άκουσε τη φωνή της απο το βάθος  , ..."μην αναψεις το φως ",..εκείνος υπάκουσε .. ,"προχώρησε" .."ναι εκει" .."κάθησε τωρα" ..αναπαυτικά ..ενω ταυτόχρονα το You can leave your hat on ακουγόταν στο χώρο...

Επικίνδυνα μονοπάτια..

Kαθόταν στο μπαλκόνι και ενα ζεστό αεράκι τη χάιδευε στο πρόσωπο το φεγγάρι έλαμπε απόψε ,..είχε την τιμητική του ,πανσέληνος γαρ...πάντα την επηρέαζε αυτό ,την έκανε να αισθάνεται διαφορετικά ,κάτι που δεν μπορουσε με την λογική να εξηγησει...

Σηκώθηκε ,μπήκε στο υπνοδωμάτιο και άνοιξε την ντουλάπα της ,ναι το είχε πάρει απόφαση θα έβγαινε ,μόνη ? ναι γιατι όχι ..!
 Κοίταζε τα φορέματα ενα ενα ,όταν το μάτι της έπεσε σε ενα μαύρο φόρεμα  που δεν είχε φορέσει ποτέ..΄
Ενα μαύρο φόρεμα ,με ανοιχτή πλάτη,που  έδενε στο λαιμό ,το υφασμα ήταν ελαστικο και είχε την ιδιότητα να παίρνει την γραμμή του σώματος .
Είχε επλαγει τότε με τον εαυτό της για την επιλογή ,το θεώρησε αρκετά τολμηρό για το στυλ που επέλεγε εκείνη να φοράει...
Εκανε ενα ντους ,και άρχισε να ντύνεται ,όταν τελειωσε ,κοίταξε τον εαυτό της στον καθρέφτη και είδε μια άλλη,η φύση στάθηκε καλή μαζί της που σε συνδυασμό με το καλό  dna της χάρισαν ενα καλοφτιαγμένο σώμα  ,και ενα υπέροχο απαλό δέρμα ..,έβαλε

..."Υγρασία Φωτιάς"

  Σταυροπόδι και χωρίς εσώρουχο δεν είναι και τόσο άβολη κατάσταση όταν κάθεσαι σε ψηλό σκαμπό σε μπαράκι με ημίφως. Ίσα ίσα. Για κάποια που ξέρει πώς να ενώνει τα πόδια της αφήνοντας μια υποψία σκιάς, είναι αίσθηση ..... ανακατωμένης με υγρασία φωτιάς. 

Το βλέμμα της πλανηθηκε στο χώρο και τότε τον είδε...την είδε κι αυτός.

  Είναι κάτι στόματα που δεν χρειάζονται να μιλήσουν για να καταλάβεις την γλώσσα τους..

Πέρασε από κοντά του. 

Το άρωμά της τον μέθυσε. Channel 5 ανακατεμένο με τον ιδρώτα ενός φρεσκολουσμένου κορμιού, τα υγρά ενός πεινασμένου αιδοίου, τις ορμόνες μιας ασθησιακής παθιασμένης γυναίκας. 

Έκλεισε τα μάτια. Ένοιωσε στα χείλη του τη γεύση του φιλιού της, ανακατεμένη με το ποτό της και το ποτό τουκατεμένη με το ποτό της και το ποτό του.

 Κάτι σάλεψε μέσα του. 'Τα ωραιότερα πράγματα έρχονται όταν δεν τα περιμένεις' σκέφτηκε. Συνέχισε τη φαντασίωσή του. Στο στόμα του πλέον είχε τη γεύση του κορμιού της, των υγρών της

. Άνοιξε τα μάτια. 'We've got tonight, who needs tomorrow' ακούστηκε στο χώρο. Την έψαξε. Ήταν καθισμένη στο μπαρ, με τα πόδια σταυρωμένα, τόσο όσο χρειαζόταν για να αναδυθεί η μυρωδιά της. Έτοιμη να κατακτηθεί και να αφεθεί. Έβαλε τσιγάρο στο στόμα. Πλησίασε. Εκείνη προσπάθησε να τραβήξει μια ρουφηξιά απ'το πουράκι της. Είχε σβήσει. Τράβηξε το zippo του. Τον άναψε. Την κάρφωσε στα μάτια. Τον κοίταξε λάγνα. Της άναψε το πουράκι, άναψε το τσιγάρο του, τράβηξε μια βαθειά ρουφηξιά, άφησε τον καπνό πάνω απ'το κεφάλι της. 'Καλησπέρα' είπε. 'Μ'αρέσεις' συνέχισε. 

Χαμογέλασε .

" Και μένα μου αρέσεις " 

..... χορεύουμε?  της είπε με λάγνα φωνή...

Εκείνη δεν μίλησε δεν χρειάστηκε   άπλωσε το χέρι της και αφέθηκε στα χέρια του

Κάτω από ήχους και κινήσεις, η γλώσσα είναι κοινή. Και τραγουδά μόνο  ένα σκοπό το σκοπό του  ξελογιάσματος... 

Τα μάτια του καρφωμένα στα δικά της, την μαγνήτιζαν..

Ναι σκέφτηκε . Ήρθε η στιγμή να αφεθεί...