Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Καυτερή πιπεριά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Καυτερή πιπεριά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 1 Νοεμβρίου 2012

Λυδία λίθος...






Το τηλέφωνο που χτύπησε την βρήκε αποκαμωμένη στο πάτωμα… Η φωνή του ακούστηκε ζεστή αλλά και ανήσυχη…

-        Ελα… γιατί δε το σήκωνες; Ανησύχησα…
-        Με πήρε ο ύπνος…
-        …………Μόνη……….;
-        Στέφανε γίνεσαι κουραστικός όταν κάνεις τέτοιες ερωτήσεις… φυσικά μόνη…
-        Θα καθυστερήσω λιγάκι το βράδι μην ανησυχείς σου’χω μια έκπληξη…


Ο ύπνος την βρήκε σε λίγα λεπτά με το που ακούμπησε το κορμί της στο κρεββάτι… Δίπλα της ξαπλωμένο το βιβλίο του αραγμένο στη σελίδα 45, μερικές φράσεις χυμένες στα σεντόνια της κρατούσαν παρέα όσο κοιμόταν… Μα τώρα πεινούσε… με μια πείνα που  ένιωθε ότι δεν μπορούσε να ικανοποιήσει… τα μάτια της πεινούσαν για κείνον… ήθελε απεγνωσμένα να τον δει… Για να τον φέρει κοντά της έκλεισε τα μάτια της και βυθίστηκε σ’έναν γλυκό και βαθύ ύπνο γεμάτο όνειρα…
Εκείνος σκέφτηκε να μη χτυπήσει το κουδούνι και να χρησιμοποιήσει για πρώτη φορά τα κλειδιά που του’χε δώσει… άλλωστε -σκέφτηκε- εκείνη την ώρα μάλλον θα ήταν στο ντουζ και θα ετοιμαζόταν για τη βραδινή τους έξοδο… 
Το θέαμα που αντίκρυσε όταν μπήκε τον γέμισε πολλά ερωτηματικά…και αμφιβολίες… τα ρούχα της πεταμένα βιαστικά και διάσπαρτα κάτω… στο πάτωμα βρισκόντουσαν όλα τα μικρά ερωτικά τους μυστικά… τα παιχνίδια που τους άρεσε να παίζουν μαζί… 
Πήρε τις σφαίρες στα χέρια του και τις χάιδεψε περνώντας τα δάχτυλα πάνω τους… Ηταν υγρές!
Εσκυψε πάνω της να δει αν κοιμάται… Ομορφιά στα βλέφαρα η εικόνα τούτη… ήταν όντως η πιο γυμνή γυναίκα που στάθηκε ποτέ μπροστά του… γυμνή κι απέριττη…. δίχως φτιασίδια και περίτεχνα στολίδια… δίχως κανένα προσωπείο στο όμορφό της πρόσωπο…. Απέριττη κι όμως συνάμα τόσο μα τόσο περίπλοκη… Ηταν ξαπλωμένη στο πλάι με τα μαλλιά χυμένα στο μαξιλάρι τα βλέφαρα κατεβασμένα, ένα δάκρυ υγραινε το ένα της μάτι… άραγε έκλαιγε ή ονειρευόταν;... λίγο πιο κει μερικές ρυτίδες παλεύαν κακοπροαίρετα να μαρτυρήσουν την ηλικία της σε μια προσπάθεια να τον διώξουνε μακρυά… ενώ την ίδια στιγμή η μυρωδιά της τον καλούσε απεγνωσμένα να μείνει εκεί κοντά της … να την πάρει αγκαλιά και να μπει μέσα της… έσκυψε κι έχωσε τη μύτη του στα μαλλιά της… επειτα ιχνηλατώντας αργά αργά με την όσφρησή του το κορμί της έφτασε ανάμεσα στα πόδια της… προσπαθώντας να πιάσει μυρωδιές και σημάδια άλλου άντρα ξέχασε πως το γυμνό αυτό κορμί ίσως κρύωνε. Μόλις το συνειδητοποίησε έριξε μια λινή κουβέρτα πάνω της και ξάπλωσε κοντά της παραμερίζοντας το βιβλίο της, το βιβλίο που εκείνος της είχε κάνει δώρο. To γυμνό της κορμί πλάι του δυνάστευσε τις αισθήσεις του στη στιγμή…Εκείνη στην πρώτη κίνηση άνοιξε τα μάτια της και χαμένη σαν μέσα απ’ένα όνειρο του μίλησε…

-        Στέφανε…
-        Ναι μωρό μου…
-        Τι κάνεις εδώ;
-        Μπήκα με τα κλειδιά που μου’δωσες…
-        (τα κλειδιά… άλλο ένα μου ατόπημα σκέφτηκε…) Πόση ώρα είσαι εδώ;
-        Αρκετή για να προσέξω κάποια πράγματα… δείχνοντας με το βλέμμα του την ακαταστασία του χώρου…
-        (θυμήθηκε τις παρατημένες μπάλες στο πάτωμα και κοκκίνησε)…
-        Ποιος ήταν εδώ;
-        Κανένας!
-        Θες να πεις ότι δεν είχες παρέα;
-        Ναι αυτό θέλω να πω…
-        Δηλαδή έπαιζες μόνη σου; Την είδε που κοκκίνησε… πόσο λάτρευε αυτό το κόκκινο κομμάτι της, έρχόταν σε απίστευτη αντιπαράθεση με την ασύστολη ερωτική της φύση…
-        Ναι ψυθίρισε κατεβάζοντας τα μάτια…
-        Ηταν  καβλωμένο το μωρό μου και δε μου τηλεφώνησε; …της ψιθύρισε στ’αυτί ενώ 2 του δάχτυλα εξερευνούσαν με επιδέξιες κινήσεις τον κόλπο της….Το κορμί της τον καλούσε και το σώμα του ανταποκρίθηκε άμεσα στο κάλεσμα…

-         
Πόσο υγρή και καυτή είσαι μωρό μου με τρελλαίνεις… εφερε τα δάχτυλα στο στόμα του και τη γεύτηκε…μμμμ… όντως ήσουνα μόνη σου της πέταξε χαρούμενα… Αυτό όμως τώρα που είμαι εδώ μπορεί να διορθωθεί… Πήγε να ξεκουμπώσει το παντελόνι και κείνη τον σταμάτησε.
-        Στέφανε όχι τώρα! Σε μια ώρα έχουμε το ραντεβού μας και αν δε βιαστώ θα αργήσουμε! Θες να σε στήσω στο πρώτο μας ραντεβού; Τον ρώτησε χαμογελώντας του παιχνιδιάρικα και πετώντας του ένα βιαστικό φιλί χάθηκε προς το ντουζ.

Οση ώρα ήταν στο μπάνιο το μυαλό του ακολουθούσε τις πιο περίεργες διαδρομές… Αναρωτήθηκε πως θα της φαινόταν το δώρο που της είχε ετοιμάσει για απόψε, αν θα της άρεσε ή αν θα σοκαριζόταν….Σκέφτηκε πως ένιωσε στη σκέψη ότι εκείνη πήγε με άλλον… Επειτα πως ένιωσε όταν ξάπλωσε κοντά της και τη γεύτηκε σα νάμα από ιερή πηγή… Και πόσο πολύ του άρεσε που ολημερίς πολιορκούσε τη σκέψη του χωρίς ποτέ να θέλει να τον ορίσει… Μέσα απ’αυτή μάθαινε καλύτερα τον εαυτό του,καθημερινά ανακάλυπτε κομμάτια του που δεν ήξερε ότι υπήρχαν… Στο τέλος κατάλαβε πως αυτή… η πιο γυμνή γυναίκα που’χε δει ποτέ του είχε ντυθεί την Αλήθεια για χάρη του… για  κείνον αυτή ήταν η Λυδία λίθος του…

Όταν βγήκε από το μπάνιο το βλέμμα του την αγκάλιασε και ταυτόχρονα την περιεργάστηκε με προσοχή… Ποτέ του δεν την είχε ξαναδεί ντυμένη… 
Ξαφνικά διαπίστωσε ότι δεν ήξερε πολλά για κείνη...Δεν ήξερε το στυλ της… το γούστο της στα ρούχα… το ντύσιμό της…  Μα αυτό που τώρα έβλεπε μπροστά του άρεσε πολύ… 

Φορούσε ένα μαύρο στενό φόρεμα μέχρι το γόνατο και κλεισμένο μέχρι το λαιμό… Το κλειστό της ντεκολτέ αντί να καθησυχάζει τις αισθήσεις τραβούσε το βλέμμα στο πλούσιο στήθος της που διαγραφόταν κάτω από το στενό φόρεμα. Ένα μακρύ περιδέραιο με πέρλες συμπλήρωνε το ντύσιμό της ενώ τα μακριά της μαλλιά είχαν εξαφανιστεί μέσα σ’ένα κομψό κότσο στην κορυφή του κεφαλιού. Το βάψιμό της κομψό, διακριτικό δεν την έκρυβε αλλά την αναδείκνυε…
Σα μικρό κοριτσάκι έκανε ένα γύρω από τον εαυτό της για να του αποκαλύψει ένα βαθύ  άνοιγμα στην πλάτη που σταματούσε λίγο κάτω απ'τη μέση της...Η επιτομή της κομψότητας βρισκόταν ακριβώς εκεί μπροστά του…και του χαμογελούσε!

-        Ετοιμηηη!!! Πάμε;
-        Φύγαμε…!



Σάββατο 27 Οκτωβρίου 2012

Υγρά παιχνίδια...




Εκλεισε το τηλέφωνο κι έμεινε να κοιτά με απλανές βλέμμα σαν χαμένη τον τοίχο… Επειτα έκλεισε τα μάτια… σφάλισε καλά την ψυχή της να πάψει για λίγο να νιώθει και έβαλε μουσική … Τις δύσκολες ώρες της ζωής της η μουσική ήταν το μοναδικό της καταφύγιο… η μουσική κι ο χορός… και τώρα εκείνη ήθελε να χορέψει…

Προσπάθησε να θυμηθεί που είχε καταχωνιάσει τελευταία φορά τις πουέντ - τα παπούτσια του μπαλέτου – αλλά το μυαλό της ήταν τόσο θολωμένο εκείνη τη στιγμή που δεν μπορούσε με τίποτα να θυμηθεί… κατακλυζόταν από τόσα ανάμεικτα συναισθήματα που ένιωσε ένα κόμπο στο λαιμό… πνιγόταν… ήθελε αέρα και ήξερε που θα τον βρει… Εβαλε το αγαπημένο της κομμάτι το Air του Bach και με δυο γρήγορες κινήσεις έβγαλε τα ρούχα και πέταξε σε μια γωνιά τις γόβες της μένοντας εντελώς γυμνή και ξυπόλητη μπροστά στον τεράστιο καθρέπτη…

Η θέα του γυμνού της κορμιού για πρώτη φορά την ξένισε αλλα και την ερέθισε… Το αγαπούσε και το τιμούσε αυτό το κορμί… και ακόμη και τις μέρες τις μοναξιάς ήξερε να το κρατά ικανοποιημένο… Αλλά αυτή τη στιγμή ήθελε απεγνωσμένα να τον νιώσει μέσα της… να κατακλύζει όλο της το είναι…Δυο- τρία συρτά βήματα τα γυμνά της πόδια στο παρκέ κι έπειτα απογειώθηκε στον αέρα σε ένα τέλειο γκραν ζετέ.. Αυτή η αίσθηση την τρέλλαινε… αυτά τα κλάσματα δευτερόλεπτου που βρισκόταν στον αέρα ενιωθε σα θεά…

 Ανοιξε το συρτάρι και  με μια τελετουργική κίνηση έβγαλε την κόκκινη κορδέλα που χρησιμοποιούσαν στα παιχνίδια τους … ποτισμένη στον ιδρώτα και στο σπέρμα του Στέφανου…. Την έφερε στο πρόσωπό της να την μυρίσει και έπειτα στο στόμα της ... η γεύση του πλημμύρισε όλη της την ύπαρξη φέρνοντάς την στο χείλος του γκρεμού θυμίζοντάς της στιγμές ανείπωτου πόθου και αστείρευτης ηδονής… «όχι δε θα τον πάρω τηλέφωνο» σκέφτηκε… Πέρασε την κορδέλα μέσα στο υγρό της αιδοίο και την αισθάνθηκε να χαϊδεύει απαλά τα φουσκωμένα χείλη του όπως συνήθιζε να κάνει η γλώσσα του…. Τον ένιωσε για λίγο μέσα της... όπως τότε που κείνος μπαινόβγαινε αργά και βασανιστικά για να την φέρει στα όριά της... έκλεισε ξανά τα μάτια της και τον είδε μπροστά της... η κορδέλα τραβήχτηκε δυνατά και σφίχτηκε μέσα της... το μυαλό της σελιδοδείκτης σε κείνον και κείνη μόλις δυο βήματα από την απόλυτη ηδονή ...



Κάθε ανάσα της την οδηγούσε ένα βήμα μακριά του… κάθε της λυγμός την πισογύριζε... Χαλάρωσε την κορδέλα αργά αργά και τον έβγαλε γρήγορα από μέσα της... Μια παλλίροια αισθήσεων και ανάμικτων σκέψεων την κάναν να γυρέψει τις μεταλλικές μπάλες από το συρτάρι του κομοδίνου… Αργά και προσεκτικά τις έβαλε μέσα της αφήνοντας το λεπτό κορδόνι απέξω… Η κρύα αίσθηση του μέταλλου την έκανε να σκιρτήσει από ηδονή, ένιωθε απίστευτα ερεθισμένη … ένιωσε το αιδοίο της να συσπάται και να σφίγγει γύρω απ’αυτές και τους μύες της να τις τραβάνε άπληστα προς τα μέσα…
Εκανε 2 φιγούρες… μια μικρή πιρουέτα και ένιωσε τα χείλη του αιδοίου της να τραβούνται υπό το βάρος των σφαιρών προς τα κάτω… αυτή η μικρή ενόχληση την μούδιασε και της δημιουργούσε ρίγη που διατρέχανε όλη της τη ραχοκοκαλιά μέχρι την «ουρά» της…  Προσπάθησε να κάνει μια φιγούρα ακόμη αλλά όλη της η σκέψη… όλο της το αίμα είχε συγκεντρωθεί εκεί χαμηλά και ένιωθε μέσα σε λίγα λεπτά να φλέγεται από ηδονή… Ηταν καυλωμένη όσο δεν πήγαινε και το γεγονός ότι ήταν μόνη της μάλλον την ανακούφιζε… Ξάπλωσε παραδομένη στο κρύο πάτωμα άνοιξε τα πόδια και άρχισε με τα υγρά της δάχτυλα να χαιδεύει την κλειτορίδα της…



Τα δάχτυλά της έψαχναν τρόπο να χωθούν μέσα της μα ήταν ήδη γεμάτη εκεί…Ενιωθε έτοιμη να εκραγεί… το στήθος της φλεγόταν από την κάψα του αστείρευτου πόθου της...οι ρόγες της ήταν στητές και σκληρές χωρίς καν να τις αγγίξει… τα δάχτυλά της περασμένα από πάνω τους απλά την έφεραν στα όριά της… με μια κοφτή κίνηση τράβηξε το κορδόνι και οι μπάλες πετάχτηκαν μια μια έξω κάνοντάς την να βογγήξει από την καύλα…Αχχχχχχχ…Αφησε ένα μικρό πνιχτό παραπονιάρικο βογγητό να της ξεφύγει και έχυσε στο πάτωμα όλους της τους χυμούς φτάνοντας σ’έναν υπέροχα απόκοσμο οργασμό που χαίδεψε όλες της τις αισθήσεις…

Αφέθηκε ξέπνοη στο κρύο πάτωμα με το μυαλό της κενό και το σώμα γεμάτο.. Θυμήθηκε κείνον που κάτι τέτοιες στιγμές επεφτε σαν διψασμένος οδοιπόρος ανάμεσα στα πόδια της να ξεδιψάσει...
Είμαι εδώ μόνη και αυτή η στιγμή είναι μόνο δική μου σκέφτηκε… τη στιγμή που ο χώρος πλημμύρισε από τις πρώτες νότες του liebestraum… θυμίζοντάς της το συναίσθημα που τόσο ήθελε να ξεχάσει….



Σάββατο 20 Οκτωβρίου 2012

Φωτο-στέφανος





Είχαν περάσει ήδη δυο μήνες από την πρώτη εκείνη φορά που συνάντησε το Στέφανο και ένιωθε πως η ζωή της είχε αλλάξει πολύ… Οι «συνεδρίες» τους όπως ήθελε να τις αποκαλεί είχαν αρχίσει να γίνονται όλο και πιο συχνές και ήταν πάντα εκείνος που το επεδίωκε. Αυτό της άρεσε, δε μπορούσε να μη το παραδεχτεί όμως ταυτόχρονα τη φόβιζε… 
Τη φόβιζε πάρα πολύ… Οι ρόλοι εναλάσσονταν πια συχνά και ήταν η πρώτη φορά που’νιωθε γεμάτη όταν γονάτιζε και  τριβόταν πάνω του… όταν άφηνε τη γλώσσα της να τρέχει τη διαδρομή από τον αστράγαλο μέχρι το πέος του… όταν εκείνη γινόταν σκλάβα στον έρωτά του υποκύπτοντας σε κάθε τρελλή του επιθυμία…   




 Δεν ήταν πια ρόλος αυτό όπως τόσες άλλες φορές το’χε παίξει στο παρελθόν.  Ηταν η γυναίκα μέσα της που ήταν απόλυτα παραδομένη στο πάθος  αυτού του άντρα… και στην ανάγκη της να τον ικανοποιήσει όσο κανέναν άλλον έκανε ότι δεν είχε κάνει ποτέ μέχρι τώρα. Εκείνη η «αφέντρα» είχε μετατραπεί στην απόλυτη «υποτακτική» και για μια στιγμή σκέφτηκε ότι  εκείνος είχε έρθει αρχικά σε κείνη γιατί όλα αυτά τα είχε βαρεθεί…  Κι όμως…το πάθος τους αντί να κοπάζει γινόταν όλο και πιο έντονο… και έβλεπε και τους δυο τους να έχουν ξεφύγει σε έναν φρενήρη ρυθμό που τους οδηγούσε σε πολύ «παράτολμα» μονοπάτια… όχι πλέον ερωτικά…Εκείνη όλο αυτό το διάστημα προσπαθούσε  να γίνεται απόμακρη και να κρατά κάποιες ισορροπίες μα τελευταία ήταν πολύ δύσκολο…σχεδόν μάταιο.  Ο Στέφανος δεν την άφηνε στιγμή να τον ξεχάσει. Την έπαιρνε κάθε μέρα και την καλούσε να βρεθούνε… Ενιωθε πως είχανε δεθεί πολύ με ένα πολύ ιδιαίτερο αλλά και όμορφο τρόπο που ποτέ δεν είχε βιώσει.
Ηξερε καλά ότι το σεξουαλικό ορμέφυτο είναι από τα πιο δυνατά και προσπαθούσε να μειώσει το γεγονός λέγοντας ότι είναι αναπόφευκτο δυο άνθρωποι που ικανοποιούν  τόσο απόλυτα ο ένας τον άλλον να μην έρθουν κοντά και σε ένα άλλο επίπεδο. Βαθιά μέσα της όμως ήξερε ότι τα πράγματα δεν ήταν έτσι… Οι συζητήσεις που ανέπτυσσαν στο κρεβάτι μετά τον έρωτα την πηγαίνανε πάντα ένα βήμα πιο μακριά… Ηταν σίγουρο ότι εκείνος ήταν ένας πολύ καλός ομιλητής και διαβασμένος άνθρωπος με πολλές γνώσεις γύρω από τα πιο απίθανα θέματα.
Της έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση που εκείνος επεδίωκε να συζητά όλα αυτά τα θέματα μαζί της τις μικρές στιγμές τους μετά τον έρωτα (έρωτα? Της έκανε εντύπωση… αυτή πάντα χρησιμοποιούσε τον όρο σεξ.)  Οσο για κείνη ένιωθε πως είχε βρει τον δάσκαλό της… αφού αν και πάντα ετοιμόλογη εκείνος έβρισκε πάντα να πει κάτι για να την αποστομώσει.
Ναι, ο άνθρωπος αυτός τη γέμιζε ολοκληρωτικά και η σκέψη αυτή από μόνη της ήτανε κόκκινο πανί για κείνη…γιατί ήξερε πως κι αυτή με τη σειρά της ήθελε πια να τον ικανοποιεί απόλυτα...






Η σκέψη της κύλησε σ’ όλα αυτά τα μικρά πράγματα που έκανε τελευταία για να της δείξει το ενδιαφέρον του…
Ένα βιβλίο που της χάρισε και που εκείνη έψαχνε καιρό να το βρει… ο τρόπος του που πια ήταν τρυφερός ακόμη και την στιγμή που τον ένιωθε τόσο βαθιά και έντονα μέσα της … ένα βράδυ που βγήκε να σκεφτεί όλα αυτά γυμνή στη βεράντα και που εκείνος ήλθε να την σκεπάσει να μην κρυώσει… Το τσάι με μέλι που σηκώθηκε και της έφτιαξε όταν βράχνιασε από τις φωνές τη στιγμή της ηδονής της… Μικρά καθημερινά πράγματα που δείχνανε ότι η κατάσταση είχε ξεφύγει από τον έλεγχό της και αυτό δεν της άρεσε καθόλου. Και κείνη όμως δεν πήγαινε πίσω… Επεφτε διαρκώς από "παρατυπία" σε "παρατυπία"
 Όπως τότε που πήγε να αγοράσει εσώρουχα και για να ρωτήσει το γούστο του έβγαλε με το κινητό φωτογραφία στο δοκιμαστήριο και του την έστειλε για να τον αφήσει άναυδο και ξαναμμένο την ώρα που βρισκόταν σε meeting…
 Ένα πονηρό χαμόγελο γεννήθηκε στη σκέψη αυτή… Όμως εκείνη ποτέ δε ρωτούσε άντρα για τα εσώρουχά της…
Αυτό το ολίσθημα τώρα που το σκεφτόταν την έκανε να αισθάνεται άβολα… Όπως και το ότι τον έβλεπε με ένα τεράστιο φωτοστέφανο…
Το κινητό της χτύπησε και στην οθόνη είδε το όνομά του.

-        Καλημέρα! Πως είσαι?
-        Καλά… τραύλισε σαστισμένη ενώ την ίδια στιγμή ήθελε να του πει « Bad timing… μόλις προσπαθούσα να σε βγάλω από τη ζωή μου»
-        Μήπως σε ενοχλώ? Σε ξύπνησα? Σε ακούω «κάπως»…
-        Όχι απλά έχω ένα ραντεβού με κάποιους πελάτες στη γκαλερί και έπρεπε να έχω ήδη φύγει. Πες μου…
-        Θέλω να σε δω το βράδυ.
-        Στέφανε… νομίζω ότι το’χουμε παρακάνει… μόλις χθες βρεθήκαμε!
-        Και χθες και προχθές και αντιπροχθές… Μα εγώ δε σε θέλω γι’αυτό απόψε… Θέλω να βγούμε… Θέλω να πάμε να φάμε… μαζί! Να πιούμε το κρασί μας, να χαλαρώσουμε -έχει ζωντανή μουσική εκεί, πιάνο -  Να απολαύσουμε την υπέροχη κουζίνα του… Εχω ήδη κάνει κράτηση στο αγαπημένο μου εστιατόριο. Πες ναι σε παρακαλώ…
-        …………….Εντάξει….. θα τα πούμε αύριο βράδυ στις 9 εδώ. Θεέ μου πόσο μισούσε τον εαυτό της όταν δεν μπορούσε να του πει όχι… και αυτό συνέβαινε πολύ συχνά τελευταία… Πως όμως μπορούσε να του πει όχι? Ηταν τόσο γλυκός… τόσο περιποιητικός και τόσο καλός εραστής… Πολλές φορές εξαντλημένος μετά τον έρωτα προσπαθούσε να της δώσει ικανοποίηση ξανά και ξανά με χίλιους δυο τρόπους… Μαθήτευε τον οργασμό πάνω στο κορμί της κι εκείνη ένιωθε η πιο ευτυχισμένη και πιο πλήρης γυναίκα… όταν άφηνε τους χυμούς της πάνω του…. Για μια στιγμή τρελλάθηκε στην ιδέα ότι εκείνος μπορεί κάποια στιγμή να βαριόταν… και τότε τι? Επρεπε να το σταματήσει όλο αυτό. Να βάλει ένα τέλος όσο ήταν καιρός… Ηθελε να προστατέψει τον εαυτό της…Δεν έπρεπε να ξαναπληγωθεί… Θυμήθηκε το τραγούδι της Beyonce και χαμογέλασε πικραμένη...

Halo = φωτοστέφανο